Verteld door Tom.
“Ik hoop dat de bus er snel aankomt, want ik heb het koud…”
Het is bitterkoud en donker buiten. De sneeuwvlokken dwarrelen neer en kleuren het asfalt wit. Mijn stemming is niet al te best nu ik te laat op het werk zal verschijnen. Ik wilde op tijd zijn, startte de auto, maar toen gebeurde er vervolgens niets op wat gepruttel van de motor na. Ik belde de garage die vlak bij mijn huis staat, maar zij konden pas in de loop van de ochtend langskomen. Nu ben ik dus op de bus aangewezen. Met grote stappen loop ik naar een bushokje, er zal niets anders op zitten dan bibberend staan wachten tot de bus er aan zal komen. Ondertussen verlang ik naar warme zonvakanties in verre oorden tot er een jongedame aan komt gewandeld. Ze draagt een muts en ze heeft een dikke sjaal om haar hals gewikkeld.
“Dag meneer, wat een weertje hè?”, zegt ze als ze naast me komt staan.
“Zeg maar gewoon Tom hoor”, laat ik weten, waarna zij zich als Carlijn aan mij voorstelt.
“Ik hoop dat de bus er snel aankomt, want ik heb het koud”, bekent ze.
Dat kan ik enkel beamen.
“Bovendien is het mijn eerste werkdag, dus ik moet er stipt op tijd zijn”.
“Dat lijkt me zeker verstandig Carlijn, anders maak je op je eerste werkdag geen goede indruk”, lach ik, “waar ga je werken dan?”
“Bij een advocaat, meester Van Der Rijst, ken je die?”
“Nee maar, toeval bestaat niet”, antwoord ik, “daar moet ik ook heen, “Tom Lendelaar, aangenaam, van Van Der Rijst en Lendelaar Letselschade Advocaten”.
In de bus ontstaat een geanimeerd gesprek. Van collega Joost heb ik wel van een nieuwe secretaresse gehoord, maar gezien heb ik haar nog niet. Nu wel dus. Ik snap waarom Joost zo enthousiast vertelde over Carlijn. Hij omschreef haar als enthousiast, actief, aardig en…. mooi! Hij zei er bij dat hijzelf, vanwege zijn hoge leeftijd niet meer in de markt was, maar gaf mij toen een vette knipoog. Daaraan terugdenkend en opzij kijkend kan ik niet anders dan toegeven dat mijn oude collega een goede smaak heeft.
“Ik wil nu wel eens wat meer van je zien…”
Het is inmiddels drie jaar verder. Carlijn werkt niet meer bij ons op kantoor. Na twee jaar heeft ze elders werk gevonden in een meer creatieve sector. Ik heb dit gestimuleerd, want een relatie op het werk vind ik niet ideaal. Vaak hebben we ons contact vermeden, omdat we ons in de gaten gehouden voelden door medewerkers van het advocatenkantoor. De bijvangst hiervan ervaar ik echter als heel positief: Carlijn en ik groeiden in die tijd steeds verder naar elkaar toe. Zozeer dat de gevoelens over en weer niet langer konden worden ontkend. Van het één kwam het ander. Small talk groeide uit tot afspraakjes, tot steeds diepere gesprekken, en kussen bij elke ontmoeting. Het was fijn, maar of ze meer wil, ik laat dat maar aan haar over. De stoute schoenen laat ik nog maar even in de kast staan.
Op een avond zitten we knus in een hoekje van een brasserie. Het is er gezellig druk, overal klinken stemmen van mensen die geanimeerd met elkaar in gesprek zijn. We hebben het gezellig met elkaar, net als elke keer. Toch is de sfeer anders. Ik zie Carlijn af en toe met een afwachtende blik naar mij staren, alsof ze iets op haar hart heeft dat ze niet durft te zeggen. Ik steek mijn hand uit en leg die neer op de rug. De boodschap blijkt begrepen, algauw legt ze haar hand in die van mij. “Zeg het maar”, probeer ik voorzichtig. “Nou, ik zat te denken of je zin hebt om straks met mij naar huis te gaan, in plaats van naar de bioscoop. Dan pakt ze mijn hand op en geeft er een kus op. Mijn hart bonst in mijn borstkas. Vervolgens pakt ze een vinger en stopt die in haar mond. Ze zuigt er nadrukkelijk op, waarna ze fluistert: “je weet vast wel waarvoor. Ik wil nu wel eens wat meer van je zien”. Ik buig me naar haar toe, kus haar op de mond en neem de uitnodiging maar al te graag aan. Van ene op de andere seconde jaagt de adrenaline door mijn hoofd en lijf. Met grote ogen kijkt ze me aan. Ze glanzen, ik zie de ondeugende tinteling die niets te raden overlaat: dit wordt een warme avond. De langdurige, maar steeds voelbare onuitgesproken seksuele spanning is in één keer ontploft.
“Ik realiseer mij dat ik helemaal geen condooms bij me heb…”
Weten niet hoe snel we, door de sneeuw ploegend, naar het huis van Carlijn, dat in de buurt staat, kunnen komen. Meteen rennen we de trap op. Op de overloop aangekomen kunnen we niet van elkaar afblijven. We zoenen ongeremd, onze tongen proeven elkaar als in een onstuimige dans. Door haar bloes heen masseer ik haar kleine borsten. Zij pakt mijn billen vast en knijpt in ze. Als we de slaapkamer binnen strompelen, vraagt Carlijn of we eerst even zullen douchen. Een prima idee vind ik. Tegenover elkaar staand kleden we ons uit. Voor het eerst krijg ik zicht op haar naaktheid. Wat ik zie is dat niet alleen haar gezicht, maar ook haar lichaam prachtig is. Haar borsten zijn vertederend, net als dat lieve bosje haar boven haar vulva. Ook kan ik de flapjes van haar vulvalippen zien. Zo vrouwelijk, het windt me op. Mijn penis reageert meteen, staat op en wijst in haar richting.
De badkamer heeft een brede regendouche. Als we onder de stralen staan, klemt Carlijn zich met haar armen om me heen. Met haar buik duwt ze zich tegen mijn kloppende erectie. Ik pak een spons, die in het zeepbakje aan de muur ligt en strijk ermee over haar rug. Na een poosje neemt ze die van me over en wast haar vulva. Na de spons uitgeknepen te hebben wast ze mij ermee. Dan pakt ze mijn penis, trekt de voorhuid naar achteren en houdt de kop onder de stralen. Ook laat ze de spons onder mijn balzak door glijden. “Mmm, je ballen staan helemaal strak”, lacht ze.
Eenmaal op bed realiseer ik mij dat ik helemaal geen condooms bij me heb. “Dat geeft toch niks, we kunnen genoeg samen doen hoor”, zegt Carlijn vrolijk. Ze heeft gelijk, teleurstelling dat penetratieseks er niet in zit deze avond is totaal overbodig. In elkaars armen zetten we onze hete tongzoenen voort, terwijl we elkaar met onze handen verkennen. Ik voel met een hand of ze al een beetje vochtig is. Dat blijkt te zacht uitgedrukt, ik kan twee vingers zo bij haar naar binnen brengen. Ondertussen heeft Carlijn mijn piemel vast en masseert die in haar vuist. Ik hoop maar niet dat ik te snel klaarkom, ik heb al zo lang naar dit moment verlangd. Zo stimuleren we elkaar een poosje, totdat Carlijn wederom het initiatief neemt. Ze vraagt: “heb je zin in standje soixante neuf?” Ik moet grinniken om haar Franse benaming en ga akkoord: “zal ik liggen of jij?”
Even later lig ik op mijn rug. Wat ik boven me zie is geweldig, wat een mooie vulva heeft ze. Haar vulvalippen zijn niet te groot en niet te klein. De ene is net iets langer dan de andere, maar dat deert mij niet. Ik duw haar billen naar mij toe en lik de lipjes uitbundig. Ze smaken fris en lekker. Ook als ik het vocht tussen de lippen proef is het hemels. Terwijl ik lig te genieten, ervaar ik hoe Carlijn mij pijpt, terwijl ze mijn ballen kietelt. Dit is mij al snel teveel. Ik knijp mijn onderlichaam samen als ik hardgrondig in haar mond explodeer. Wat een opgekropte energie laat ik nu los, het is een ontlading als onweer na een snikhete dag. Grommend merk ik dat er nog meer zaad mijn lichaam verlaat, totdat ik roerloos op het matras blijf liggen.
“Wacht maar even”, zegt Carlijn als ze van me af klimt en naar de badkamer loopt. Ik hoor de kraan van de wastafel en het water dat mijn zaad wegspoelt. Weer in de slaapkamer gelopen, loopt naar het laatje van het nachtkastje en haalt er een donkerblauwe dildo uit. Dan gaat ze languit op het bed liggen. Assertief als ze is zegt ze: “nu is het mijn beurt”. Met haar benen wijd uiteen wacht ze op wat er komen gaat.
Ik pak de dildo aan en glijd er zachtjes mee over haar vulvalippen. Daardoor wordt het speeltje vochtig. Ik probeer of ik teder haar speeltje in kan brengen. “Oh ja”, hoor ik Carlijn zuchten, voor mij het teken dat ik het goed doe. Nu kan ik de dildo verder naar binnen laten glijden. Als ik die een beetje terugtrek blijkt hoe nat ze is: het speeltje glanst aan alle kanten. Nu breng ik mijn gezicht naar haar clitoris en lik het knopje met een zacht gemaakte tong. Ik raak het clitje maar net, als ik mijn tong snel op en neer laat flitsen. Ondertussen beweeg ik de dildo heen en weer, alsof het een stotende piemel betreft. “Ja ga door”, smeekt Carlijn, “ik ga zo komen!” Ik voer het tempo van stoten en likken nog iets verder op. Nu is zij het die over the point of no return kukelt. Ze tilt haar billen iets van het bed als ze luid en snel zuchtend een gil door de slaapkamer laat ik klinken.
“Dit gaat nog heel heet worden…”
“Jemig Tom, wat lekker was dat. Wat kun jij dat goed”, lacht ze. “Jij ook hoor”, laat ik weten. Buiten laat een kille windvlaag zich horen. Maar binnen is het genoeglijk. Ik kijk verliefd hoe Carlijn nog even uitzucht. “Ik vind het fantastisch”, zeg ik haar, “dat we zo open tegen elkaar zijn en we zonder neuken het toch zo fijn met elkaar kunnen hebben. Carlijn glimlacht en kijkt me tevreden aan. “Dit gaat nog heel heet worden zo in de toekomst, meneer de advocaat”, belooft ze. “De rechter heeft bepaald: het verdict is niet vrijspraak, maar vrij afspraak, of liever vrij plicht!”, lach ik haar toe.
©afexa
