Verteld door Bart.
“Gelukkig blaast de ventilator ons koelte toe…”
Oei, wat is het heet buiten, de mussen vallen van het dak. Er staan hele files op de wegen naar de stranden, rijen auto’s gevuld met zonaanbidders die wachten om een duik in het koude zeewater te kunnen nemen. Mijn vriendin Ellen en ik zijn evenwel nog thuis. We zullen binnenkort onze studies afronden, maar er is nog het nodige thuiswerk te doen, onze laptops maken overuren. Gelukkig blaast de ventilator ons koelte toe en het koude bronwater doet continue dienst als dorstlesser.
Als het zo warm is kan ik, om ijs te halen, zo naar de supermarkt lopen. Die staat maar een paar huizen verderop, net als de bioscoop. In de winkel snort de airco zo hard, dat het daar heerlijk toeven is. Ik heb dan ook helemaal geen haast en loop in een omweg naar de ijskast. Ik haal daar een pak ijsjes uit en wandel langzaam naar de kassa. Na het afrekenen begeef ik me naar de uitgang. Als ik door de schuifdeuren weer vertrek, slaat de hitte mij in het gezicht.
Midden op de middag zullen Ellen en ik naar de bioscoop gaan. Niet omdat er een blockbuster op het programma staat, maar omdat het in de filmzaal altijd heerlijk koel is en de drankjes zijn daar ijskoud. Er draait een lichtvoetige comedy. Wat een geluk dat we zo dichtbij wonen: we kunnen voordat we bezweet raken daar al binnen zijn.
“Zullen we lieverd?”, vraag ik.
Ik draag een short en een Aloha hemd.
“Alsof we naar het strand gaan”, lacht Ellen.
“Kijk naar jezelf”, antwoord ik.
Ze ziet het zelf ook, haar korte jurkje en teenslippers doen ook niet echt vermoeden dat we naar een galadiner op weg zijn.
Het is stil op straat, uitgestorven eigenlijk. Als we de bioscoop binnenkomen, zit er een meisje bij de kassa, dat opkijkt van haar mobieltje. Het is duidelijk dat ze met dat ding haar tijd zit te doden. Er staat dan ook niemand voor de kassa te wachten. Ik ontvang de kaartjes en bedank haar. Verveeld mompelt ze iets dat op ‘dank u’ lijkt. Ook bij de counter waar ze drankjes verkopen is het stil. Aan eten hebben we geen behoefte, maar aan flesjes met ijskoud bronwater des te meer. Samen lopen we de bioscoopzaal binnen. Daar valt me op dat er slechts één persoon zit. Hij draait zijn hoofd naar ons toe. Zijn lach is veel betekenend: inderdaad we zijn de enige mensen die op deze middag naar de bioscoop zijn gegaan. “Knappe gozer”, fluistert mijn vriendin, als we tussen de rijen lege stoelen schuifelen en een mooi plekje om te zitten uitkiezen.
Als de lichten doven en de film begint, zitten we gezellig met z’n tweeën te kijken naar het grote scherm. Echter, na een poosje begin ik me te vervelen. De film boeit me weinig, de humor is flauw, het acteren matig. Ik vraag me af of Ellen er wel wat aan vindt. Ik kan in het schemerlicht zien dat zij nog steeds naar de film kijkt. Ik laat een hand over haar bovenbeen glijden en kijk of zij reageert. Als ze dat niet doet, schuif ik met mijn hand richting haar kruis. Ik leg die op haar jurkje en wrijf zachtjes maar duidelijk over de voorkant van haar string. Als ik haar buik masseer blijft een reactie niet uit. Ik hoef het maar even te doen, het zachte gezucht spreekt boekdelen. Voorzichtig probeer ik twee vingers onder haar vulva te schuiven.
“Het duurt niet lang of ik trek haar zomerjurk omhoog…”
Onmiskenbaar voelen we beide de toenemende spanning. Ellen slaat een arm om mij heen en trekt mij naar zich toe. Ik ruik haar heerlijke luchtje en voel me nu zo met haar verbonden. Mijn hoofd breng ik naar haar toe en kus haar op haar wang. Zij beantwoordt mijn actie door mij op mijn lippen te kussen. Dan doet ze die van haar van elkaar om mij toe te laten. Ik open mijn mond en proef haar tong. Wat smaakt zij, als altijd, weer lekker. De filmgeluiden spelen nog slechts een bijrol, mijn aandacht is geheel op Ellen gericht en op haar tong die de mijne verwent. Dan begin ik door haar jurkje heen haar borsten te kneden. Gretig knijp ik in ze, niet gehinderd door de dunne stof van haar BH en zomerjurkje. Ze schuift iets onderuit op de bioscoopstoel. Genieten doe ik volop als mijn hand meteen naar beneden glijdt en haar kutje streelt. Nog verder gaan mijn vingers omlaag om over haar lipjes te laten glijden. Het duurt niet lang of ik trek haar zomerjurk omhoog. Het is even een gewurm door de geringe ruimte die we tussen de bioscoopstoelen hebben. Bovendien moet alles op gevoel in de donkere zaal.
Ik breng mijn hand weer omlaag nu ik beter bij het meest intieme plekje van Ellen kan. Ik schuif haar string opzij. Eerst vind ik het een beetje jammer dat ik vrijwel niets zien kan, beelddenker die ik ben, maar na een poosje lukt het me om me op alles wat ik ervaar te concentreren. Eén hand die haar borsten masseert en van de andere twee vingers die ik bij haar inbreng. Ik schuif ze heen en weer en merk dat ze haar vagina om mijn vingers knijpt. Wat knelt mijn penis nu in mijn sportbroek. Steeds weer is dat een heerlijke ervaring. Ik zou haar ook nog wel even willen likken, maar daar is de ruimte te krap voor. Daarom sjor ik mijn broek omlaag en richt mijn harde mannelijkheid in haar richting.
Ik duw die tegen haar natte vulvalippen. Van duwen is eigenlijk geen sprake, Ellen is zo vochtig dat mijn penis meteen doorglijdt tot diep in haar vagina. Ik vorm, bij gebrek aan licht, in mijn hoofd de aanblik die dit geven zal. En ik houd mijn gedachten bij de heerlijke natte warmte aan mijn lid. Vanuit mijn heupen begin ik toe te stoten. Ik hoor Ellen genieten. Zij pakt mijn billen vast en begeleidt op die manier elke stoot die ik uitvoer. We raken beide in een cadans van geven en ontvangen. “Toe maar lieverd, maak het maar af”, zucht Ellen in mijn oor. Nog wilder duw ik mijn piemel in en uit haar. Ze hijgt nu zo hard, dat ik bang ben dat dit het filmgeluid overstemt. Maar ik ga door, nu ik merk dat het zaad zich ophoopt in mijn lichaam. Ik kan het niet meer tegenhouden. De laatste stoot tilt mij over het randje en ik spuit mijn ontlading met een enorme kracht haar vagina in. Terwijl ik dat doe klinkt er een hoge gil in mijn oor bij het hoogtepunt dat Ellen beleeft.
“Een gezamenlijke lachsalvo valt nu niet meer te onderdrukken…”
“Hier mijn onderbroek”, zeg ik zachtjes in haar oor als we een beetje gekalmeerd zijn. Ellen neemt die van mij aan en propt die tussen haar benen. Ondertussen trek ik mijn sportbroek weer aan. We horen net de eindtune van de film. Komt dat even mooi uit, we kunnen naar huis en daar onder de douche springen. De knappe jongeman loopt net als wij naar de uitgang van de bioscoop. “Zo de hitte van buiten weer in”, zeg ik opgewekt. Hij kijkt ons aan en lacht vrolijk: “er waren in deze film geluiden te horen die helemaal niet bij het verhaal pasten”. Een gezamenlijke lachsalvo valt nu niet meer te onderdrukken.
©afexa
