Verteld door Esmee.
“Een superbelangrijke vergadering…”
In mijn agenda staat een superbelangrijke vergadering. Ons bedrijf werkt samen met firma’s uit het buitenland. Er komen hoge heren en dames overleggen over de internationale koers die wordt bepaald. Ik moet daar als notulist bij aanwezig zijn. Er is mij verteld dat ik een pak moet aanschaffen om te dragen bij deze bijeenkomst. Uiteraard mogen de kosten worden gedeclareerd. Ik snap de reden wel, men wil dat ik mijn tatoeages verberg. Er zijn landen waar die tekeningen op de huid in het bedrijfsleven niet echt gewaardeerd worden. Alleen… een pak! Alsof ik een man ben. Aan dat idee moet ik wel heel erg wennen. Had ik een vriend gehad, dan was die nu in lachen uitgebarsten. Ik zal mijn lange blonde haar dan ook maar in een knot, met een grote speld dragen. Voor één keer zal ik een tutje moeten zijn. Ik glimlach van wat ik me erbij indenk, maar mijn baas is helder: het pak is niet een voorstel, maar een voorschrift. Aan de andere kant: het is ook een eer. Ik mag een maatpak kopen, in een rustige kleur en nog houden ook. Kortom: er worden kosten noch moeite gespaard om mij er tiptop uit te laten zien.
In een voor mij te chique kledingzaak leg ik het hele verhaal uit aan de jongeman die mij aanspreekt met de vraag of hij mij helpen kan. Ik zie op zijn revers de naam Marco staan. Het pak dat hij draagt is donkerblauw van kleur. Ik kan niet anders zeggen: het maakt hem woest aantrekkelijk. Dat maakt mij een beetje onzeker, het lijkt Ken uit de Barbie-film wel. Hagelwitte tanden, prachtig donkerbruine ogen, strakke kaaklijn, echt eentje om een beschuitje mee te willen eten. En zijn spraak is gearticuleerd maar vriendelijk en niet uit de hoogte. Op zulke momenten ga ik stotteren van de zenuwachtigheid. Toen ik mijn opleiding tot secretaresse deed, had ik dat ook wel eens bij testmomenten. Aangezien ik met mijn beroep met veel mensen overleggen moet, heb ik mijn best gedaan en hulp hierbij gezocht. Normaal gesproken is het nu niet moeilijk meer om mensen aan te spreken, maar op dit moment is dat toch anders.
Als ik mijn verhaal doe over de belangrijke vergadering vraagt Marco: “wat had u in gedachten? We hebben hier prachtige, vrouwelijke confectie hangen, maar een maatpak kan uiteraard ook. Dan praten we wel over een andere prijsklasse”. Als ik uitleg dat die laatste optie gewenst is, voeg ik daaraan toe dat ik Esmee heet en ik liever heb dat hij me met die naam aanspreekt. Ik merk dat dit het ijs breekt. “Goed Esmee, antwoordt Marco, “ik moet even een collega roepen om op de winkel te passen. We hebben een aparte ruimte om jouw maten op te nemen. Nu wil het geval dat mijn vrouwelijke collega vandaag afwezig is. Je kunt een afspraak maken voor een ander tijdstip, maar als je geen bezwaar hebt dat ik je help, dan kan het ook nu”. Er verschijnen blosjes en een grote glimlach op mijn gezicht en ik stem toe dat de meting meteen plaatsvindt.
“Maar ook zie ik Marco af en toe naar mijn boezem kijken…”
Als ik door de deur van het atelier loop, zie ik daar diverse tafels staan met stoffen, scharen, een stofsnijmachine, naaimachines, potloden, krijt en nog veel meer naaigerei. Ik trek mijn jas uit, die ik aan een haakje van een kapstok hang. In een hoek staan een paar stoelen bij een tafeltje. Daar gaan we zitten om over mijn wensen te overleggen. We hebben een zakelijk gesprek over stoffen, kleuren, en de pasvorm van het kostuum. Maar ook zie ik Marco af en toe naar mijn boezem kijken. Dat ik op dat vlak goed bedeeld ben, heeft soms nadelen. Mannen zien vaak eerder mijn borsten dan mijn gezicht. Maar nu is het voordeel dat Marco ze, stil maar verlekkerd bewondert. Ik kan niet wachten tot mijn maten moeten worden bepaald. Mijn geduld wordt beproefd tot het eindelijk zover is.
“Ga maar even staan Esmee”, zegt Marco, “dan zal ik een meetlint pakken. Je mag je kleding aanhouden, maar ik kan preciezer meten als je die even uitdoet”. Ik gloei helemaal van binnen als ik uit mijn rok stap en mijn bloes uittrek. Ben ik even blij dat ik vanochtend een mooi zwart slipje en beha van dezelfde kleur heb aangetrokken. Marco komt nu, met een meetlint in de hand vlak bij mij staan. Ik ruik het mannenparfum dat hij op heeft. Ik snuif het met veel genoegen op. Wat wordt het licht in mijn hoofd en lichaam als ik gemeten word. Zou Marco deze handelingen met enkel professionaliteit benaderen, of voelt hij dezelfde spanning als ik, vraag ik mij af. Als hij de afmeting van mijn heupen wil opnemen laat hij tot tweemaal toe het meetlint uit zijn handen vallen. “Nu even de buste”, zegt hij zakelijk, maar zijn ogen verraden duidelijk iets anders. De spanning is voelbaar als hij het meetlint rond mijn borsten drapeert. Ik duw ze naar voren, zodat hij er volop zicht op heeft.
“En dan neemt ineens in mij de tijgerin het over…”
Vervolgens is mijn beenlengte aan de beurt. Aan de buitenkant, maar…ook aan de binnenkant. Marco plaatst het meetlint op de vloer en begint te meten. Het lint moet nu bij mijn broekje eindigen. Zou hij opmerken dat het al een beetje nat is? Zou hij het ruiken? En dan neemt ineens in mij de tijgerin het over. Net als Marco de maat van mijn binnenkant been wil opschrijven, duw ik zijn gezicht tegen mijn slipje. Ruik me maar, proef me maar, denk ik als ik hem in mijn greep heb alsof hij nooit meer loskomt. Wat blijkt is dat mijn vermoeden juist is: deze man heeft de oplopende spanning niet kunnen weerstaan. In plaats mij te vragen wat ik aan het doen ben, voel ik zijn lippen op de dunne stof van mijn slipje.
“Doe jij de deur op slot Marco, dan ontkleed ik mij even”, zeg ik zwoel. Als de bediende weer voor mij staat, ben ik het die door de knieën gaat. Ik peuter aan de rits van zijn fraaie pantalon en trek het kledingstuk een flink eind omlaag. Wat ik zie bevalt me wel: een flinke bobbel in een strakke boxershort. De band daarvan schuif ik er overheen en vervolgens springt een heerlijke penis de vrijheid tegemoet. Ik kan niet wachten om die in mijn mond toe te laten. Met mijn hand vorm ik een vuist en houd daarmee de schacht vast, terwijl mijn lippen de eikel omsluiten. Die heeft dikke randen, is lekker zacht en de smaak is fijn en opwindend. Ik laat mijn tong over die opgewonden knop glijden. “Ohhh Esmee”, hoor ik boven mij kreunen. Dan zuig ik de erectie dieper, tot in m’n keelholte, mijn mond in. Het lichaam van Marco trilt van de hoogopgelopen opwinding.
Ik moet nu snel zijn, Marco zal dadelijk op de werkvloer terugverwacht worden. Ik spring in zijn armen en sla mijn armen om zijn nek, druk mijn borsten tegen zijn mannenborst en druk mijn benen om zijn middel. Mijn vulva bevindt zich nu vlak boven zijn erectie. “Pak me Marco, snel”, zucht ik in zijn oor. Nu voel ik dat zijn flinke piemel als vanzelf bij mij naar binnen glibbert. Wat een opwinding. Mijn vocht maakt alles glad. “Oh wat ben je lekker”, hoor ik Marco verzuchten. Zijn eerste stoot schudt mij omhoog in zijn armen. Daarna beukt hij heerlijk op mij in, precies zoals ik wil. Geen getreuzel, maar stevig erin en dan weer terug. Korte, maar harde stoten. Er ontstaat een wilde cadans, mijn lichaam vangt de stoten keer op keer op, waardoor het stevig door elkaar schudt. Ik vergeet de ruimte waarin ik me bevind, net als dat het een vreemde is die zijn lid in mijn stoot. Ik geef me over aan het gevoel in mijn lijf en concentreer me op mijn vagina en de gezwollen clitoris die over het schaambeen van Marco schuift. Er knijpen krampjes in mijn vagina, de tinteling in mijn gevoelige knopje wordt nu wel erg intens, het grommen van Marco klinkt me als muziek in de oren. En dan gebeurt het. Trillend kom ik klaar in de armen van mijn sterke kledingverkoper. Hij op zijn beurt doet hetzelfde. Met een diepe grom spuit hij zijn sperma mijn vagina in. Terwijl ik nog aan het climaxen ben stoot hij door, zo diep dat zijn ballen tegen mijn billen botsen. Na de laatste stoot zuchten we beide tot de ademhaling weer normaal is en ik me van Marco af kan laten glijden.
“Toch blijft het rondzingen in mijn hoofd: pak me dan, als je kan…”
Als ik rechtop sta, houd ik een hand onder mijn vulva om het zaad op te vangen. Ik vraag of er een toilet in de buurt is. Die blijkt gelukkig dichtbij te zijn. Eenmaal opgefrist en teruggekeerd in het atelier, trek ik mijn kleren weer aan. Marco staat er, in zijn nette pak, bij te kijken. Gelukkig is zijn pantalon niet bevlekt geraakt. Dan lopen we weer de winkel in. De collega die op de zaak moest passen, heeft het druk met een klant. Daardoor heeft hij geen oog voor mijn rode wangen. “Wacht even Esmee”, zegt Marco, “ik moet je telefoonnummer nog hebben, dan kan ik je bellen als het pak klaar is”. Ik geef het hem, knipoog en zeg met een lach: “is het pak klaar, pak je me dan weer?”
“Mij concentreren op mijn werk Esmee”, denk ik bijna hardop als ik aan het notuleren ben. De bobo’s aan de vergadertafel praten snel en geregeld door elkaar heen. Ik herinner me de complimenten van de directeur over mijn keurige kleding, maar moet maar steeds denken aan Marco. Vragen waarom ik steeds rode wangen krijg, kan ik nu even niet gebruiken. Toch blijft het rondzingen in mijn hoofd: pak me dan, als je kan.
©afexa
